ขั้นต่อมาก็คือการทำวีซ่า  เมื่อไปคราวที่แล้ว ทางบริษัททัวร์จัดการให้หมดเลย ทั้งวีซ่าทั้งตั๋ว

เครื่องบิน   คราวนี้ไม่มีคนทำให้ก็เลยต้องลงมือเอง   เรารู้มาว่าประเทศในยุโรปเค้ารวมตัวกันเป็น “ยูโร” ไปแล้ว  การเดินทางก็สะดวกสบาย วีซ่าก็ขอแบบ “วีซ่าเชงเกน (Schengen Visa)” ซึ่งขอแค่ที่เดียว แต่สามารถเดินทางเข้าทุกประเทศในยุโรป (ยกเว้นอังกฤษและสวิตเซอร์แลนด์)ได้เลย   ซึ่งไอ้ที่ยกเว้นก็ไม่มีปัญหาเพราะเราไปแค่สวิสฯ  และจัดการขอวีซ่าแบบ Multiple   คือเข้าออกประเทศในกลุ่มยูโรได้หลายๆครั้งในระยะเวลาที่กำหนด    การขอวีซ่านั้นก็ง่าย แค่ดูว่าในช่วงเวลาที่ไปเราพักประเทศไหนนานที่สุดก็ขอที่ประเทศนั้น  แต่ถ้าพักเท่าๆกันก็ไปขอประเทศที่เราจะไปก่อนเป็นอันดับแรก   ของเราดูไปดูมาปรากฎว่าเราจะอยู่ในเขตประเทศเยอรมันนานที่สุด   ต้องไปขอวีซ่าเชงเก้นที่สถานทูตหรือกงศุลเยอรมัน    คราวที่แล้วก็ได้วีซ่าเยอรมันมาแล้วใบนึง  คราวนี้จะได้อีกแล้วเหรอ   ตอนแรกก็ตกใจ นึกว่าจะต้องเดินทางไปขอวีซ่าที่กรุงเทพฯเลย  เป็นเรื่องใหญ่นะเนี่ยเพราะต้องเดินทาง ต้องมีค่าใช้จ่าย   ….(อะไรที่เกี่ยวกับค่าใช้จ่ายเรามักจะตกใจเสมอ)……    แต่สืบไปสืบมาเจอว่าที่เชียงใหม่ก็มีสถานกงศุลเยอรมันอยู่ที่หมู่บ้านในฝัน แถวๆคลองชลประทาน   แต่ขอโทษ… ไม่ง้อใคร  เปิดทำการแค่วันละ 3 ชั่วโมงเท่านั้น  คือ  9:30 ถึง 11:30  น.  ของวันจันทร์ถึงศุกร์   แต่เรา ก็ไม่กลัว   เราพากันไปขอวีซ่าโดยเตรียมเอกสารต่างๆหลายอย่างตามที่เค้าต้องการ  รวมทั้งพาสปอร์ตด้วย  รออีก  1-2 สัปดาห์เราก็ไปรับวีซ่าโดยที่ไม่ต้องเดินทางไปกรุงเทพเลย   งานนี้ก็เสียค่าใช้จ่ายเหมือนกันนะ เช่น ค่าเตรียมเอกสาร  ค่าประกันการเดินทาง  ค่าขอวีซ่า  ฯลฯ  

ประมาณกลางเดือนมีนาคมทุกอย่างก็มานอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋าเราเรียบร้อย  ทั้งตั๋วเครื่องบินต่างประเทศ ตั๋วในประเทศ(ลืมบอกไปว่าเราได้ตั๋วฟรีในประเทศจากการสะสมไมล์) ตั๋วรถไฟ  EurailPass  ใบยืนยันการจองโรงแรม   รายการท่องเที่ยวต่างๆทั้งที่จากตัวแทนจำหน่ายจัดมาให้และจากที่เราคิดกันขึ้นมาเอง   เอกสารทุกอย่างทั้งตั๋วเครื่องบิน  พาสปอร์ต  วีซ่า  ใบโรงแรม  ตั๋ว EurailPass ฯลฯ  

เรานำไปถ่ายเอกสาร  3  ชุด  แล้วให้เก็บไว้คนละชุด  เผื่อมีปัญหาของจริงอะไรของใครหายไป เรายังจะมีเอกสารสำเนาเอาไว้ยืนยันได้  แล้วเราก็ทยอยเตรียมตัวกัน เช่นแอบหาเสื้อผ้าสุดเก๋….  แอบไปซื้อกระเป๋าเดินทางใบใหญ่(เป็นเป้แบบสะพาย)มาเก็บไว้แล้วซ่อนๆ กลัวไอ้หมิงมาเลียนแบบ   เตรียมอุปกรณ์ถ่ายรูป  เป็นต้น    ไม่นานนัก   ….  เหมือนพระเจ้ากลั่นแกล้ง  เจ้าหมิงจะไปเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์กับเพื่อนแล้วไม่มีกระเป๋า ก็เลยมายืมของเรา  ซึ่งเป็นกระเป๋าแบบเป้ขนาดใหญ่มาก  (เน้นว่ามาก)   ที่ฝรั่งชอบใช้กัน  แล้วมันก็เห็นว่าเจ๋งดี  จะเอามั่ง   เราเลยต้องถ่อสังขารอันร่วงโรยไปซื้อเป้สะพายหลังขนาดใหญ่ (แบบที่ฝรั่งชอบใช้กัน)แบบเดียวกันนั้น ที่ไนท์ บาร์ซ่าร์-เชียงใหม่   ไปต่อรองราคาจนแม่ค้าแทบจะด่ากลับ  สุดท้ายก็ได้มา 1 ใบ  แล้วด้วยความรอบคอบ  อิงก็เอากระเป๋าไปให้ช่างเย็บผ้าที่รู้จักกันช่วยเย็บย้ำตรงรอยต่อของสายสะพาย เพราะกลัวว่าจะรับน้ำหนัก (ของฝาก)  ไม่ไหว  เพราะตั้งใจกันว่างานนี้จะเป็น  Bag  Packer  ก็กะว่าจะแบกกกกก..... กระเป๋าไปทั่วยุโรปเอง                    

จากนั้นเราก็แพ็คกระเป๋ากัน  โดยเราจะไปกันประมาณ  11  คืน  เลยเตรียมกางเกงไปแค่ 4  ตัว (จุ๊จุ๊  อย่าบอกใครนะ)  ส่วนเสื้อนี่พิเศษหน่อยเอาไปครบทุกวันเพราะคิดไว้แล้วว่าเมื่อไปถึงวิญญาณนายแบบนางแบบจะต้องเข้าสิงและถ่ายรูปกันอย่างไม่ลืมหูลืมตาแน่ๆ  เอาเสื้อไปหลายๆตัว จะได้มีรูปหลายๆแบบ      .......แต่.....หารู้ไม่ว่า  เมื่อไปถึงแล้วอากาศจะหนาวจับจิต(ทั้งๆที่เป็นฤดูใบไม้ผลิ) ทำให้ต้องใส่เสื้อกันหนาวที่อุตส่าห์แบกไปด้วยคนละ 1 ตัว ตลอดเวลา  เพราะฉะนั้นอย่าแปลกใจที่เห็นนายแบบนางแบบถ่ายรูปด้วยชุดที่เหมือนเดิมตลอด  ถึงชุดกันหนาวจะซ้ำแต่ชุดข้างในน่ะรับรองว่าเอี่ยม     

นอกจากนี้ก็มีชุดที่ใส่นอนอีก  (อันนี้เน้นกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้าม)  ถุงเท้า  รองเท้า  ชุดชั้นใน  เครื่องสำอางประจำตัว(ของอิง ... ของเชิญไม่มี้......จิงจิ๊งงง.... - ทำเสียงสูง) เชิญน่ะไม่ค่อยสำองสำอางอะไรหรอก  แค่แป้งเด็กก็พอแล้ว   เชื่อมะ???          

นอกจากจะมีเรื่องเอกสารและเสื้อผ้าให้เตรียมกันแล้ว เรื่องของกินก็สำคัญ   เราน่ะไม่รู้หรอกว่าที่เยอรมันเค้าเข้มงวดกับเรื่องของกินรึเปล่า  แต่ด้วยความกลัวสำลักนม เนย  ตาย  เราก็คิดเอาไว้ว่าจะต้องเอาไปแน่ๆ   แล้วไอ้ตู่-เพื่อนที่ล่วงหน้าไปทำ ป.โท+ป.เอก  ที่ฝรั่งเศส โทร.มาสั่งของกินจากเมืองไทยด้วย  เราก็เลยต้องเตรียมไปด้วย  ตู่มันสั่งพริกลาบ+น้ำพริกหนุ่ม+น้ำพริกตาแดง     เราก็ไปซื้อเลยที่ร้านวนัสนันท์-เชียงใหม่ แต่เอาแบบ 2 ชุด  คือตู่สั่งอะไรได้หมด  แต่เราให้เค้าจัดเป็น 2 ชุดเพราะอีกชุดเราจะเก็บไว้กินเอง 555    ตกลงในส่วนของเราก็มี น้ำพริกหนุ่ม  1 กระป๋อง  น้ำพริกตาแดง 1 กระป๋อง  หมูแผ่น 1 ห่อใหญ่  มาม่าของหม่าม้า(ขโมยหม่าม้ามา)  ขนาดคัพใหญ่  รสต่างๆ 3 แพ็ค  (แพ็คละ 6 คัพ)    .... แล้วเราก็พยายามยัดของกินสำคัญเหล่านี้เข้ากระเป๋าคนนั้นบ้างคนนี้บ้างจนสำเร็จ      ส่วนตัวเรานั้นรับผิดชอบของกินเป็นส่วนใหญ่  (จะเรียกว่าเป็นกระเป๋าตู้เสบียงก็ได้)  รวมน้ำหนักแล้วกระเป๋าเราที่มันหนักก็เพราะว่าของกินนี่แหละ  นึกดูดิ....น้ำพริกหนุ่มนี่มันเก็บในขวดแก้วขนาดเป้งๆเลยนะ  

ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะโดนตรวจค้นกระเป๋าเมื่อเราไปถึงไหม   เราก็เลยได้แต่ภาวนาว่าอย่าโดนเลย  แต่จะไม่ให้เอาของกินไปเลยก็ไม่ได้   -ไม่มีทาง...ให้กูตายซะดีกว่า-  คิดแผน 2 เอาไว้แล้วว่าถ้าไปถึงแล้วโดนค้น  ถ้าเค้าเจอกองทัพอาหารอันมโหฬารซ่อนอยู่ แล้วบอกว่าต้องทิ้ง หรือทำลาย ไม่ให้เอาเข้าเยอรมัน  เราจะพากันทำลายโดยการนั่งกินพวกมันจนหมด  โอ้ววว..แม่เจ้า  เราช่างฉลาดยิ่งนัก    แต่โชคดีที่พอไปถึงแล้วบังเอิญมีคนแก่เดินตัดหน้าคนนึง เจ้าหน้าที่มันเรียกคนนั้นไปค้น เลยยุ่งอยู่กับคนแก่นั่นทำให้เราเดินผ่านมาได้อย่างสบายใจ (และสบายท้องในเวลาต่อมา)   5555.....

นอกจากนี้แล้วก็ยังมีเรื่องกล้องถ่ายรูป (ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญระดับชีวิต) ที่จะต้องบันทึกภาพเราไว้เก็บไว้ให้เพื่อน ญาติ และลูกเอาไว้ดู    ด้วยความที่มันสำคัญระดับชีวิต(เชิญ)   เราไป  3  คน   ก็พกกล้องไป  4 ตัว    ไม่ต้องตกใจ อ่านไม่ผิดหรอก 4 ตัว  และยัง....   .....ยังไม่พอ  แถมคอมพิวเตอร์ขนาดพกพา  (Notebook)  เพื่อเอาไว้  load  รูปจากกล้องที่ถ่ายเต็มแล้วด้วย   เพราะฉะนั้น  เมื่อเรากลับมาเมืองไทย  เราพบว่า แค่เฉพาะกล้อง  digital  เราก็สามารถ load  รูปลงแผ่น  CD  ได้ถึง  3  แผ่นเต็มๆ        เพราะฉะนั้นงานนี้ไม่เว่อร์   ...  มาดูกันดีกว่าว่าใครพกกล้องอะไรไป.....

o      หมิง   -   กล้องถ่ายรูป  digital  พร้อม MMC  Card  จำนวนหลายใบ  (ไม่สามารถระบุได้ว่ามีกี่ใบ)  และพิเศษสุด  คอมพิวเตอร์ขนาดพกพา  (Notebook)  เพื่อเอาไว้  load  รูปจากกล้องที่ถ่ายเต็มแล้ว   งานนี้ถ่ายรูปกันกระหน่ำ  ราวกับวิญญาณนายแบบนางแบบเข้าสิง  ถ่ายแม้กระทั่งเวลากิน  เวลานอน   เวลารถกำลังวิ่ง  อู้ยยยย.....  เยอะมาก   เมื่อเอกสารต่างๆพร้อม เสื้อผ้าพร้อม  ของกินพร้อมม กล้องพร้อม  ไฟพร้อม  หลีดพร้อม....  เฮ่ย   ไม่ใช่เชียร์ลีดเดอร์     ทุกอย่างพร้อม  เราก็เริ่มเดินทาง